<![CDATA[Natalki

<![CDATA[Natalki - mama]]>Wed, 08 Apr 2020 18:22:30 +0200Weebly<![CDATA[czy dziecko można zabrać wszędzie?]]>Sun, 04 Feb 2018 22:00:43 GMThttp://www.natalki.pl/mama/czy-dziecko-mozna-zabrac-wszedzie

Graphic Matters

Październik 2015, Muzeum Picassa w Paryżu. Jedno z najbardziej wyczesanych miejsc w jakich przyszło mi się stykać ze sztuką. Masa ludzi, pomiędzy nimi dzieci. Dwie dziewczynki. Dwa rozwydrzone bachory... Albo nie... Dwójka znudzonych dzieciaków próbujących naśladować Picassa. Leżą na podłodze i drą japy, a obok nich rozsypane kredki oraz wyrażająca pełna aprobatę dla tekiegoż stanu rzeczy babcia. Ty to widzisz?- pyta mnie A. Po co ona je tu zabrała? Po co ciągnąć takie dzieciaki do muzeum? Po co pozwalać im odstawiać te szopkę? I had no fucking idea.

Od tamtego czasu wiele się zmieniło. To na przykład, że sama mam dzieciaczka u boku. Jednego, ale zawsze... To już nie to samo życie. To już inne spojrzenie na świat. Chęć szwędania zadem po świecie tymczasem, zaskakująco pozotaje ta sama. Albo gorzej, bo apetyt rośnie w miarę jedzenia. Kiedy dane Ci jest przeżyć ciążę bez większych wyrzeczeń- tak jakby po swojemu, życie po porodzie projektujesz w tych samych barwach. Zwyczajnie nie ma powodów by truć sobie żywot i by z wątami patrzeć w przyszłość, jakkolwiek niepewną by była. Będzie jak było, będzie jak jest, a jest niespodziewanie kolorowo. Z brzuchem na rower, z brzuchem na basen, na miasto, czy na długi wieczór że znajomymi. Hej, ktoś już powiedział że ciąża to nie choroba, ne? Gdzieś po drodze mówisz do swojego faceta, że może spierdalać, przy okazji ostrzegając, że pożałuje sobie, bo z dzieckiem można podróżować i zobaczy to sobie. Tyle, że na fejsie.

Jeden wyjazd z dzieckiem, drugi... Rozbijasz się o rzeczywistość i raz i kolejny. Boli, ale działa jak przy porodzie- po pewnym czasie zapominasz i zostają tylko pozytywne wspomnienia. I jeszcze raz i znów to samo, ale już nie mówisz każdemu, żeby się wyjeździł, wybywał najlepiej przed dzieckiem. Twój obraz jako rodzica zmienia się niczym w kalejdoskopie. Co dwa wyjścia z małym to nie jedno. Co wyjście po dwóch tygodniach od pojawienia się dziecka na świecie, to nie wyjście po siedmiu miesiącach. Od początku mówiłam, że mi dziecko przeszkodą w niczym nie będzie. Może się za dużo naoglądalam tych, dla których jest. Czy się przy tym staram na siłę udowodnić wszystkim dookoła, że z dzieckiem się da? Nie. Póki co jestem na etapie codziennego powtarzania sobie, że da się. Bo da się. W dodatku nie czyniąc dziecku krzywdy. Właściwie z korzyścią dla niego.

Od początku bycia matką żywię przekonanie, że im większa ilość nowych miejsc, w których pojawię się z dzieckiem, tym lepiej dla dziecka. Zabieram B. wszędzie, wiedząc już dobrze jak to smakuje i z czym to jeść, żeby łagodzić "pieczenie". Co obserwuję po półtora roku matkowania gdzie się da? A no to, że rośnie przy moim boku odważny, otwarty na ludzi i inne zwierzęta mały chłopiec. Chłopiec, który uczy swoją matkę tego samego. Nie chodzi tu o zwyczajne bycie sobą, choć to nie bez znaczenia. Idzie o życie bez barier. Czy bez nagminnego poczucia siary. Normą stały się dla mnie spacery, podczas których uśmiecham się do obcych (sic!) ludzi, często zamieniając z nimi parę słów, przy okazji głaskając ich psy. Dodam tylko, że pamiętam czasy, kiedy gotowa byłam zmienić trasę widząc przed sobą drugiego człowieka. Głównym przyczynkiem owych sytuacji jest oczywiście sam B. Powie ktoś, że takie właśnie są dzieci- wszędzie wlezą, wszystko zmacają, pójdą za każdym. Wszak nie ma to jak smakować świat po swojemu. Zastanawiam się tylko, jaki byłby B. gdybym na każdym kroku, na każdym placu zabaw i podczas każdego najkrótszego spacerku non stop powtarzała mu "nie wolno". Gdybym uważała, że kiszenie dziecka w domu jest najlepsze do momentu zakończenia pierwszej serii szczepień. Uczyła go trzymać mamusiną spodnicę, gdy tylko widzi, że coś się przed nim porusza, nigdy nie zabrała ze sobą na kawę, albo na weekend poza domem, no i do muzeum.

A więc tak, ośmieliłam się zabrać B. do muzeum. Nie raz. Pierwszy raz jako małe, pięciotygodniowe bejbi, czyli podczas fazy eat, poop, sleep, repeat. Myślałam wtedy, że szczytem chujozy podczas wizyty w muzeum z dzieckiem jest odciąganie mleka w toalecie. Ostatnio, byliśmy w muzeum razem jakieś cztery miechy miechy temu, gdy chodzenie B. miał już w pełni opanowane. Różnica kolosalna. Nawet jeśli to akurat pora na spanie, moje dziecko nie zaśnie podekscytowane nowym miejscem. Zamiast oglądać eksponaty (beka) zaczepia ludzi, śledzi ich, idzie wszędzie tylko nie za mną. Dziś rozumiem wszystko, co wtedy było dla mnie zaskoczeniem, dlatego podczas ostatniej wizyty w Pradze nie pchaliśmy się do żadnych muzeów. Przechodziliśmy obok nich spokojnie i bez żalu. Trzy dni w Pradze, to swoją drogą za mało by włóczyć się po muzeach z dzieckiem. Poza tym, lepiej odczekać czas kiedy minie B. zachłystywanie się światem po tym, jak stanął na nogi, kiedy jedyną drogą okazywania niezadowolenia wciąż jest płacz i krzyk.

Muzea na jakiś czas mogę sobie darować. Szczególnie muzea z dzieckiem. Są jednak takie miejsca użytku wspólnego, z których rezygnować nie zamierzam. Między innymi wszelkie miejsca, gdzie się można napić się i zjeść. Nie odmowię sobie jedzenia na mieście, dla przykładu podczas urlopu, bo jest ze mną półtoraroczne dziecko. Nie jestem matka Polka, co dzień bez gotowania uważa za stracony. Nie dam się zbałamucić żadnym wymownym spojrzeniom, mówiącym "weź to rozwydrzone dziecko, idź do domu" i jednocześnie oceniającym mnie jako matkę. Znam rodziców, którzy są gotowi zostawić pełne talerze w restauracji, jeśli akurat jest z nimi dziecko i zachowuje się "źle". Ja tego nie robię. Dlaczego? Po pierwsze nie chcę, żeby cudze "widzimisię" dyktowało mi jak mam się zachować. Po drugie, nie pozwalam B. "wchodzić mi na głowę" generalnie zawsze, a szczególnie przy publice. Momenty, gdy czułam się jak słodka- matka- idiotka mam zaliczone. Nie wrócą. Po trzecie, wciąż uczę się jak być matką, uczę się też swojego dziecka i ono też się uczy. Nawet jeśli bywa ciężko, nie wyjdę z knajpy komunikując dziecku, że tamci ludzie mieli rację- że to przez nie, bo takie było "złe". Po pierwsze, byłoby to podkopywaniem własnego, jako rodzica autorytetu, a dalej, pozbawienie dziecka szansy na zmianę zachowania. Na naukę. Nie obchodzi mnie ilu ludzi będzie się gapić, ilu mamrotać pod nosem, ilu z niesmakiem opuści lokal przed nami. Nie wyjdę, choćbym miała przyczyniać się do ujemnego przyrostu naturalnego. Zdaję sobie sprawę, że pokazywanie się z dzieckiem z wolna wchodzącym w fazę buntu dwulatka w publicznych miejscach niejednego może zniechęcić do prokreacji. Nie wyjdę, dopóki moje dziecko nie zacznie zachowywać się tak jak sobie życzę. Cudów przy tym nie oczekuję. Dziecko jak to dziecko. Chodzi mi o takie zachowanie, które umożliwi i nam i ludziom dookoła całkiem przyjemną posiadówę. To jest możliwe z dzieckiem.

Dziecko można zabrać ze sobą wszędzie. I koniec końców, całkiem przyjemnym jest uczucie, kiedy możesz być z dzieckiem i tu i tam. I tu i tam, prawdopodobnie, czeka Cię kolejny sprawdzian cierpliwości. Właściwie to, czy go zaliczysz nie zależy od dziecka, od ludzi wokoło, a od Ciebie samej. Od Ciebie zależy, czy wpólne wyjście "do ludzi" okaże się sukcesem, albo klapą. Jako rodzic wciąż jesteś człowiekiem- przysługują Ci takie same prawa do korzystania z przestrzeni publicznej i to bez konieczności zatrudniania niańki. Jesteś też pierwszym i najważniejszym nauczycielem dla swojego dziecka. Z tego faktu powinno wypływać wystarczająco dużo odwagi, by żyć jak dyktuje Ci serce, a nie tłum wszystkowiedzących. Amen.

]]><![CDATA[Naturalne rozwiązanie, które sprawi, że Twoje dziecko zacznie przesypiać noce]]>Thu, 25 Jan 2018 09:16:29 GMThttp://www.natalki.pl/mama/naturalne-rozwiazanie-ktore-sprawi-ze-twoje-dziecko-zacznie-przesypiac-noce

Kwestia tego jak przesypia noce Twoje dziecko, i czy w ogóle przesypia, to ważna kwestia. Ważna, bo z całą pewnością nie pozostaje bez wpływu na rozwój malucha, jakość Twojego życia, życia Twojego partnera, no i w końcu na jakość życia całej rodziny. Tak samo ważna jest metoda, którą wybierasz, by nauczyć swoje dziecko przesypiać noce- i niby o to ostatnie w tym wszystkim chodzi.

Dobre dziecko

Gdzieś już pewnie wspominałam, że początki mojego macierzyństwa, wyłączając atopię B., trąciły lukrem. Tak mi się to moje macierzyństwo przedstawiało w porównaniu do wszystkich otrzymanych podczas ciąży prognoz. "Wyśpij się porzadnie póki możesz, później, to będziesz tylko marzyć o tym" , "Zobaczysz jak to jest, kiedy urodzisz dziecko" i tak dalej, i tym samym stylem. Tymczasem, B. okazał się być dzieckiem, które:

1. nie płakało (nie płakał nawet kiedy się urodził- zaczął dopiero kiedy go ode mnie zabrano na ważenie)
2. Jadło, z piersi- przez nakładki, ale jadło.
3. Spało. Dniami i nocami- wyłączając przerwy na karmienie oczywiście.

Czego więcej chcieć? Nie musiałam zadawać sobie pytań, które dręczą codziennie całe zastępy matek- co robić by moje dziecko spało/jadło/było spokojne? B. był dobrym, inaczej łatwym dzieckiem, a ja mile zaskoczoną matką. Niestety nic nie trwa wiecznie i, jak to śpiewają rapsy, "niebezpiecznie jest wierzyć w to, że coś trwa wiecznie". Poleciałam rozbijając się o rzeczywistość kilka miechów później. Już nawet nie wiem kiedy dokładnie, ale oto "zobaczyłam". Przejrzałam na oczy. Co gorsza, czasami wciąż się na tym łapię. Nie twierdzę dziś, że mój syn to złe dziecko. To po prostu dość aktywny, nieustraszony chłopiec, który wszędzie chce być, wszędzie (nawet w szpilki) wlezie, wczołga się, wgramoli, wepcha. W wyniku czego często płacze. Wyłączając dni, kiedy rosną mu zęby, znów je jak należy. Przesypia noce. To jednak też nazwać mogłabym nowością.

metoda kontrolowanego płaczu

Nigdy nie posługiwałam się żadnymi metodami na usypianie dziecka. Od najmniejszego zwykłam po prostu odkładać śpiącego już B. do łóżeczka. Zasypiał w trakcie jedzenia i nie budził się w zetknięciu z materacem. Nie wiedziałabym nawet, że takowe metody istnieją i mają swoje oficjalne nazwy, gdyby nie pewna "gównoburza" instamatek. Ktoś poleca cudzy patent na najlepszy jego zdaniem sposób zasypiania dziecka i gotowe. Stąd wiem, że to, co robiłam z B. po przekroczeniu 6 miesiąca jego życia podpada pod metodę kontrolowanego płaczu, choć B. zaczął popłakiwać w łóżku dopiero, kiedy nauczył się siadać, czyli trochę później. Normalną rzeczą było dla mnie i dla B., że po wieczornej szamie, śpiący czy nie, ląduje w swoim łóżku. Byłam z siebie dumna. Nauczyłam dziecko spania bez poprzedzającego je tulenia. Ludzie pytali mnie: "To Ty go tak zostawiasz i wychodzisz?" No tak, sam zasypia. Nie płacze. Muzyczka, całusek. Nara. To do trzeciej! Albo do pierwszej... a później trzeciej i piątej.

O "szkodliwości" spania z dzieckiem

Pierwsza przespana nic przydarzyła się nam po 10 miesiącach. Co myśli nad ranem matka, której dziecko właśnie zaliczyło pełną noc? Najgorsze! Bałam się wejść do pokoju B. Było to swoiste odstępstwo od zasady, że nocą sen ma być ćwiartowany. Później znów długo, dłuuugo nic. Za każdym razem, gdy B. budził się w nocy, lądował w naszym łóżku. Ile internetowych gównoburz w sprawie "czy spanie z dzieckiem jest szkodliwe i dla kogo?" wydarzyło się w do dziś, nie wie nikt. Za to każda matka wie, że spanie z dzieckiem jest przez część matek i innych znawców tematu ostro tępione. Ja mam to w czterech literach. Mnie pasuje, trochę mniej ojcu B. Ale dla niego miałam zawsze jeden tekst. Chcesz, to się baw w x-krotne odkładanie dziecka do łóżeczka w nocy. Ja tam wolę spać.

macierzyństwo poradami stojące

Pewni ludzie powiedzą Ci, że złe jest spanie z dzieckiem w jednym łóżku, inni że nawet spanie w osobnych łóżkach w jednym pokoju jest złe. I jedni i drudzy powiedzą może, że tzw. metoda kontrolowanego płaczu i jej wersja hard, a więc "wypłacze się, to zaśnie", to najlepszy sposób by nauczyć dziecko przesypiać noce. Po namowach M. próbowałam i tego. Może przy braku konsekwencji nie działa. Może mi się nie chciało. Może nie chciałam słuchać jak moje dziecko zanosi się płaczem. Mija pół godziny i nie śpi. Płacze. Mija 40 minut- nie śpi. Płacze. Ryczy! Może przestałam w końcu wierzyć, że to takie "najlepsze" dla dziecka. Co innego w końcu zostawić je samo w pokoju- nie śpiące, ale i niestawiające oporu, co innego zostawić je, i olewając jego płacz, sączyć herbatkę w salonie. Czy zawsze dziecko, kiedy płacze przed snem, płacze z kaprysu, bo nie chce zasnąć? Czy może jest tak, że dziecko, które niechce spać nie zaśnie nawet w ramionach rodzica? Czy każde dziecko, jest takie samo, że można otworzyć pierwsza lepsza książkę parentingową- swoistą instrukcję obsługi dla zagubionych - i się dziecka w ten sposób nauczyć?

A może by tak jednak... utulić...

Od trzech miesiecy, jakoś od piętnastego miesiąca życia B., tulę go przed snem. Zaczęło się przypadkiem. Pewnego wieczora, po tygodniowej rozłące, tuż przed snem wzięłam go na ręce i przytuliłam. Co na to B. ? Wtulił się że mnie, od razu znajdując ulubioną pozycję. Skąd wiem, że ulubioną? Bo kolejnego wieczora zrobił dokładnie to samo. Bez gramolenia, jak by ją miał dokładnie wyćwiczoną. Dlaczego znów postąpiłam tak samo, mając gdzieś z tyłu głowy, że to psucie dziecka? Bo okazało się to być dla obu stron czystą przyjemnością, o której może już zapomniałam, albo, którą od zawsze jako przyjemność negowałam. Bo tulenie relaksuje i pewnie limfa i krew krążą po nim szybciej. I jeśli na mnie wpływa tak dobrze, że po dwóch tygodniach testowania ośmielam się polecić tulenie ojcu B. , to na samego B. działa jeszcze lepiej. Zaczyna w końcu przesypiać noce. I my też!

Matka VS. poradnik

Wierzę, a właściwie pewna jestem, że jako matka znam swoje dziecko najlepiej. Że moja kobieca, matczyna intuicja znaczy więcej niż sterta poradników od zaklinaczek dzieci. Tylko ja wiem jak postępuję jako matka na co dzień, kiedy przeginam, i w którą ze stron. Skłaniam się jednak ku przekonaniu, że lepiej jeśli wychowanie dziecka ma więcej wspólnego z pozytywnymi wibracjami i miłością, aniżeli tresurą (czy jak wolą niektórzy- trenowaniem do dorosłości. Od razu, kiedy tylko dziecko stanęło na nogi). To nie tulenie dziecka przed snem jest złe, a wmawianie rodzicom, że tulenie dziecka- jakby odruch naturalny- jest złe. (Co lepsza, całe gro matek, które wierzy w negatywne skutki tulenia, ani nie pomyśli o tym, jakie skutki może mieć śledzenie dziecka z kamerą przez cały dzień. Dzień w dzień.) Naciąganiem rzeczywistości jest twierdzenie, że jeśli tulę dziecko do snu, wyrośnie ono na maminsynka, albo tyrana, albo beksę, albo kogoś, kto nie będzie spać w nocy. Nasze dzieci nie są takie same, a ich potrzeby u początku życia mogą zmieniać się z dnia na dzień. Wolę patrzeć, słuchać i rozumieć, zamiast nerwowo wertować strony poradników dla rodziców. Czytanie tych ostatnich, choć tak bardzo trendy, nie zwalnia z myślenia. Nie ma gotowych przepisów na rodzicielstwo, macierzyństwo, ojcostwo. Nie ma, nie było i nie będzie. Dziecko to człowiek, a nie blender. Mogłabym może myśleć, że to nowy śpiworek, albo fakt, że nauczyłam się w końcu postępować z egzemą, ale wierzę, że to tulenie przed snem - bliskość rodzica- pomogło mojemu dziecku przesypiać noce.

PS. Tulenie do snu nie trwa godzinami. Własciwe czasu podczas tulenia się nie liczy, ale w porównaniu z tresowaniem dziecka do auto-uspokajania, wychodzisz na duży plus. I nie wiesz, co to wyrzuty sumienia.

]]><![CDATA["a Ty kiedy?", czyli "najlepsze" zaproszenie do macierzyństwa]]>Thu, 11 Jan 2018 22:18:00 GMThttp://www.natalki.pl/mama/a-ty-kiedy-czyli-najlepsze-zaproszenie-do-macierzynstwa

Miewam momenty, kiedy próbuję przypomnieć sobie siebie sprzed macierzyństwa. Nie żebym specjalnie tęskniła za tamtymi czasami- to raczej w ramach bilansu. Głównie zysków, nie strat. Niespełna półtora roku bycia matką jednego dziecka to nie jest jakiś imponujący staż. Zgoda. Nie zmienia to faktu, że do tej pory macierzyństwo wiele mnie nauczyło i otworzyło oczy na kilka całkiem ważnych kwestii, o których wcześniej mi się nie śniło. I o których śnić nie chciałam, ale pogadać sobie lubiłam.

Schematy narzucane przez społeczeństwo, sprawiają, że po przekroczeniu dwudzestego roku życia, u młodzieży pojawia się nieodparta potrzeba duskutowania kwestii zasadniczych. Młode kobiety biorą więc na tapetę m.in. macierzyństwo. Rozmowy o macierzyństwie, kiedy się jeszcze nie zaznało tematu osobiście, nie są złem. Zwłaszcza kiedy ostatecznie jest ono powodem do beki.( Śmiech to zdrowie!) „Przed trzydziestką to mus, bo... (według poczucia humoru, najlepiej tzw. czarnego humoru)”, „Zegar tyka” Itp. Po latach możemy się tego wstydzić, choć koniec końców, wyrobiona umiejetność strojenia żarcików z macierzyństwa bardzo się przydaje kiedy się matką już zostało.

Można też do idei macierzyństwa podejść na poważnie, co pewnego dnia generuje jeszcze większy wstyd. Nawet jeśli twoje życie nie wkroczyło jeszcze na żaden- zdaniem matki ojca – ważny etap, w otoczeniu zawsze znajdzie się ktoś, komu już się udało. Może sąsiadka właśnie wyszła za mąż, może kumpela od dwu lat mieszka z facetem. I nic? To idealny moment na to, by zapytać „Planujecie dzieci? A kiedy? W takim ładnym nowym domu brakuje tylko dzieciaczka, nie nudnowam tak samym? W taki sposób też próbowałam o macierzyństwie rozmawiać, traktując owe zagajki jako całkiem normalne. Jak pytania, które miło jest zadać i te, które ludzie w pewnym momencie życia wręcz chcą usłyszeć. Nie ukrywam- czasami też z braku laku.

Nieopierzonym, młodym ludziom taki nietakt jeszcze ujdzie. Tacy po prostu nie wiedzą, co czynią. Poza tym, w moim przypadku to przeszłość. Dziś nie wjechałabym z tymi pytaniami w cudze życie. Nawet z tekstem „a Ty kiedy? czy „Teraz Twoja kolej”. Nawet traktując takie słowa jako zaproszenie czy doping. W odwecie też nie. Zdaję sobie sprawę, że te pytania to codzienność wielu par, i co smieśniejsze, ludzi bez pary. Nie wiem kogo drażnią bardziej, ale w sieci roi się od publikacji tytułowanych „najlepsze odpowiedzi na pytanie kiedy będziesz mieć dziecko/kiedy możemy spodziewać się wnuków?/Czy aby przypadkiem nie powinnaś pomyśleć o dziecku?”. Polecam szczególnie zdesperowanym. Ja sama byłam adresatką wielu sugestii i stwierdzeń, że oto czas na dziecko. Ostatnio w ten sposób przemówił do mnie o pięć lat młodszy kolega z pracy. Dwa i pół roku temu. Miałam wtedy 26 lat. Co za presssja. Trzy miesiące później zaszłam w ciążę.

Przeżyłam ciążę, urodziłam dziecko, poznałam czym jest macierzyństwo na własnej skórze. Czy ośmieliłabym się kogokolwiek do macierzyństwa zapraszać? Mimo wszystko (już) nie. I na pewno nie w tak żenujący sposób. Macierzyństwo jak wszystko ma swoje plusy i minusy. Nie powinno się nikogo do niego namawać, zmuszać, nawet zapraszać, a z drugiej strony odradzać czy zniechęcać. To nie mama ma Ci powiedzieć kiedy pora na dziecko, bo to nie mama będzie je wychowywać. Trzydziestka to nie deadline. Ślub tak samo. Niczyja brocha jak układasz sobie życie, i niczyja brocha jak Ci się życie samo układa, dopóki nie zechcesz o tym tego czy owego poinformować.

Celując z pytaniami w stylu „kiedy dziecko” można chcąc nie chcąc wstrzelić się czyjś słaby punkt. Dla milionów par na całym świecie staranie się o dziecko nie jest łatwym tematem, zamiast tego często okupionym łzami. Nie każdy ma ochotę wylewać się na każde usłyszane „kiedy dziecko”. I w zasadzie mało kto zadając podobne pytania, wyobraża sobie paletę możliwych odpowiedzi. Mało kto też jest gotowy, by usłyszeć niektóre z nich. Zwyczajnie warto pokusić się na chwilę pomyślunku, zanim się klapnie jęzorem.

Niektórzy ludzie zostają rodzicami w młodym wieku, niektórzy mają je grubo po trzydziestce, albo później. Możesz mieć dziecko jako singielka, a z drugiej strony będą ludzie, którzy starają się o dziecko po ślubie i tacy, którym nie trzeba ślubu by wychowywać razem dzieci. Pewna część ludzi nie decyduje się na dzieci wcale. Niektórzy ludzie po prostu dzieci mieć nie mogą, i nie potrzebują by ciągle przypominano im o tym, jak by sami nie myśleli tym wystarczająco intensywnie. Jest natomiast jedna rzecz, która powinna być powszechnie przyjęta: decyzja w sprawie starania się o potomstwo jest wynikiem dialogu maksymalnie dwuosobowego, maksymalnie dwojga bezpośrednio zainteresowanych ludzi- przyszłych rodziców. Osobom trzecim nic do tego.

]]><![CDATA[Spacery bez ściemy.]]>Fri, 01 Dec 2017 11:19:08 GMThttp://www.natalki.pl/mama/spacery-bez-sciemy

Czy zastanawiałaś się kiedyś co w szczególny sposób sprawia radość Twojemu dziecku? Jaki moment dnia jest jego ulubionym, tym którego wygląda z niecierpliwością? Ile z tego co dajesz swojemu dziecku na co dzień rzeczywiście sprawia, że mocniej bije jego serce, a Tobie daje tę odrobinę zapewnienia, że dbasz o nie najlepiej jak możesz?

Zadbane dziecko nie czeka 5 minut na to, żeby ktoś wyciągnął je rano z łóżeczka. Je śniadanie przed matką swoją i myje zęby każdego poranka. Zadbane dziecko nie ogląda bajek, a telefonu nigdy nie widziało. Zadbane dziecko w wieku sześciu miesięcy siada, trzy miesiące później chodzi i buduje z klocków zanim skończy rok. Zadbane dziecko ma do czynienia tylko z zabawkami edukacyjnymi, a półki w jego pokoju niezależnie od wieku zdobią książki 7+. Zadbane dziecko żyje w domu czystym i odpowiednio do tego przygotowanym. Nigdy nie jest brudne. Nie biega z ufajdaną pieluchą nawet przez 15 min. Zadbane dziecko nigdy nie prowokuje pytań w stylu "a czy ono aby na pewno jest zdrowe?" Zadbanemu dziecku nie maluje się rumieńców szminką. Zadbane dziecko spożywa posiłki codziennie o tych samych porach i z zachowaniem odpowiednich proporcji. Na talerzu nie zostawia ani kęsa. Zadbane dziecko jest chlubą matki swej podczas comiesięcznych kontroli w przychodni. Zadbane dziecko wsuwa słodycze od święta i raczej nie jada ze słoików. Zadbane dziecko bierze kąpiel codziennie, w towarzystwie rozśpiewanych rodziców oraz organicznych kosmetyków. Zadbane dziecko to dziecko, któremu się czyta i takie, które nosi się zgodnie z najnowszą kolekcją zaprzyjaźnionego concept storu... Zadbane dziecko wozi się najmodniejszą spacerówką roku i siedzi w najbezpieczniejszym foteliku. Śpi jak aniołek i nigdy nie płacze...

I w końcu...

Zadbane dziecko na co dzień może liczyć na tak zwany quality time, czyli spacer z matką czy ojcem (bądź z dwójką na raz). Spacer podwójnie (lub potrójnie) chodzony. Spacer, podczas którego nikt nie zajmuje się outfitem dnia, mijającym czasem, a nawet pogodą. Spacer, którego nie przerywa psia kupa na obu butach i byle wywrotka. Spacer offline, z rodzicem w pełni obecnym, który nie obserwuje swojego dziecka przez kamerę w telefonie, nieważne czy to ekskluzywny film dla rodzica nr 2. czy zapodajka na fejsa. Spacer, na którym dziecko nie robi za małpę do instagramowego cyrku. Spacer, podczas którego można siadać na ziemi dowolną ilość razy, dłubać w niej palcami i śledzić cudze psy. Spacer, który nie mógłby się obyć bez karmienia kaczek, patrzenia w niebo, zbierania szyszek i gałązek. Spacer, na którym nie przechodzi się obojetnie koło placu zabaw. Spacer, podczas którego wygłupy są mile widziane, a wszelkie odgłosy im towarzyszące w pełni dozwolone. Spacer, który sprawia, że buła z kiosku przy stacji kolejowej i kora z drzewa nigdy nie smakowały lepiej. Spacer pełen radosci i uśmiechów do mijanych po drodze ludzi. Spacer, który uczy więcej, niż całodniowa zabawa w domu. Spacer oczyszczajaco- relaksujący, w czasie któego zabrania się tylko wchodzenia do sztucznych jezior. Spacer, podczas którego górę nad relacją rodzic- dziecko bierze przyjaźń.

Spacer bez ściemy- więcej niż stos najlepszych zabawek

]]><![CDATA[Pozwalając sobie na macierzyństwo]]>Tue, 28 Nov 2017 11:09:52 GMThttp://www.natalki.pl/mama/pozwalajac-sobie-na-macierzynstwo

Jeszcze dwunasty miesiąc nie nastał, a już tu czy tam udziela się świąteczno- końcoworoczny, podstresowy klimat. Odchudzanki (choćby się miały zakończyć efektem jo-jo) i turbo wcielanie w życie innych noworocznych postanowień sprzed roku. Stoję obok i patrzę na swój 2017. Czego nie zrobiłam, co mi się w nim udało i czego (między innymi jako matce) przyszło mi się w 2017 nauczyć. Oto post o moim matczynym odkryciu A.D. 2017.

Nie bałam się macierzyństwa będąc ciąży. Przeważała u mnie wtedy nutka ekscytacji w związku z przygotowywaniem się do nowej, mega ważnej i zupełnie nowej roli. "Nie ma bata żebym sobie jako matka nie poradziła"- myślałam. Chociaż nigdy, absolutnie nigdy, nie brałam tematu macierzyństwa na serio, miałam w zanadrzu kilka na nie planów, zebranych gdzieś po drodze. Jednym zdaniem: wiedziałam jaka matką będę, a jaką nie będę na pewno. Dodam przy okazji, że po roku i troszku chłepcąc winko wieczorową porą mam z tamtej siebie... bekę. Tak, zdecydowanie.

Poporodowe zakochanie zawsze chyba wywoływało u mnie nutkę niedowierzania. Pewnie w ramach kary nie przypadło mi w udziale. Cóż... Kiedy już mogłam, to cieszyłam się macierzyństwem w całkiem niewymuszony sposób i byłam raczej pozytywnie zaskoczona. Szło mi dobrze- dziecko rosło, z czasem zaczęło się uśmiechać- dużo uśmiechać, a to tylko utwierdzało mnie w przekonaniu, że zmierzamy we właściwym kierunku. Tak oto bujaliśmy się do momentu gdy B. Stał się nieco bardziej atencyjny i nieregularny. Nigdy nie chciałam być mamuśką, która cały czas poświęca dzidziusiowi. Kiedy nie śpi, tuli, nosi, śpiewa albo wisi nad kołyską, a kiedy śpi, pierze i prasuje bodziaki, ewentualnie trzaska słit focie. Ja to wszystko robiłam, ale w takim tempie, i z taką częstotliwością, żeby znaleźć jeszcze czas dla siebie. Wiedziałam od poczatku, że chce mieć obok czasu na dziecko trochę przestrzeni własnej. Że muszę mimo wszystko spinać zadek, coby wyjść jeszcze na ludzi. Nastał konflikt interesów między moim dzieckiem a mną. A później mój wewnętrzny konflikt interesów. Fustracja i nierzadko wnerw. To nie matką frustratką miałam być... Fuck.

Od czasu do czasu pozwalam sobie na wybieg. Samotny. W słuchawkach, a w nich muza. Miło czasem, po długiej przerwie odsłuchać ponownie stare, dobre, nutki. Bywa i tak, że pół życia słuchasz kawałka i nic z niego, poza melodią czy bitem szczególnie Ci nie wchodzi, aż pewnego dnia, znienacka, wali Ci po uszach tekstem, który okazuje się być dla Ciebie tekstem roku. Tekstem, który zmienia Twój wciąż ograniczony łeb, i przenosi na inny poziom wtajemniczenia. Nie, nie przypuściłabym wcześniej, że mogliby Redhoci wjeżdżać mi na matczyną już psychę tak jak to zrobili.

To be the part the wave can't stop

Macierzyństwo z dystansem, w które sama być może jeszcze nie tak dawno wierzyłam, nie ma racji bytu. Nie istnieje, albo z góry skazane jest na porażkę. Można się co najwyżej od czasu do czasu od macierzyństwa dystansować. (Swój pierwszy tydzień bez dziecka wspominałam tutaj). W byciu matką, zdrowym macierzyństwie, jak nic liczy się pełna akceptacja tegoż faktu. "Pozwalam sobie na macierzyństwo". Tu i teraz. Jestem matką, wychowuję dziecko i chcę się tym zwyczajnie cieszyć. Staram się olewać fakt, iż żyję w czasach matek herosek zasuwających na kilku frontach i feministek, dla których jednym z celów zdaje się być obrzydzanie macierzyństwa innym. Byłam w punkcie, w którym z powiedzeniem mogłam nazwać się matką beznadziejną. Nie oznaczało to wcale, że reszta- skrawki życia właściwe każdej kobiecie- wychodziła na tip top. Beznadziejnie wychodziło mi wszystko. Dziś wiem, że w tej kwestii macierzyństwa i reszty świata nie ma żadnego 50/50. Dziś daję macierzyństwu pierwszeństwo, którego wymaga. Nie zagarnia całego mojego życia, nie próbuje wychodzić mi na głowę, paradoksalnie wszystko wokół niego śmiga lepiej.

Nie zatrzymam go. Nie zatrzymam macierzyństwa, które jest we mnie, i ktorego sama jestem częścią. Nie zatrzymam czasu, rosnącego na moich oczach B. To się dzieje i nie jest to najlepszy czas na bunty. Nie mówię sobie już jaką matką nie będę. Znam jednak słowo, które ma moje macierzyństwo definiować. Obecność. Nie żadna pozorna typu dziecko w namiocie, ja przy kompie, ale oboje w jednej izbie. Obecność prawdziwa i mądra. Piękna.

]]>